••
€
€
De korte rit ten zuiden van Batumi naar een Romeins fort, helder water en een grens die je bijna kunt zien.
Zelfde als ophalen
Ten zuiden van Batumi verlaat de kustweg al snel de stad. Binnen drie dorpen wacht je een Romeins fort, het helderste water aan deze kust en een actieve grens, waarna de weg gewoon ophoudt.
Gonio is de eerste plek ten zuiden van Batumi die als een andere wereld aanvoelt. Het fort ligt iets landinwaarts, achter een rechthoek van stenen muren en torens. De Romeinen bouwden het als Apsaros; daarna werd het door bijna iedereen die er kwam bezet, hersteld en hernoemd. Binnen vind je kort gemaaid gras, funderingen onder de grasmat en een klein museum, geen gerestaureerd kasteel met kamers waar je doorheen kunt lopen.
Het strand ligt op korte loopafstand en bestaat uit grote kiezels, geen zand. Daardoor blijft het water helder en is het er rustiger dan aan de boulevard van Batumi. Dat is grotendeels waarom mensen erheen rijden.
Kvariati is het volgende dorp en ligt ingeklemd tussen groene heuvels en een smalle strook kiezelstrand. Inwoners van Georgia noemen deze kuststrook als ze het over helder water hebben. Ook de duikscholen aan deze kust zitten hier.
Het dorp is ook klein. De straatjes achter het strand zijn smal, parkeren langs de weg gaat informeel en in juli en augustus staat het strand halverwege de dag vol. Vroeg aankomen maakt het verschil tussen een ontspannen stop en langzaam achteruitrijden door een straatje vol geparkeerde auto's.
Sarpi is het laatste dorp voor Turkije; de grens loopt hier helemaal tot aan het water. Het strand eindigt bij de grens, de lichte boog van het grensstation torent erbovenuit en het verkeer op de weg verandert van karakter: vrachtwagens staan te wachten in plaats van auto's die naar zee rijden.
Zelfs als je niet van plan bent de grens over te steken, is het de paar extra minuten waard. Zwemmen met zicht op een landsgrens voelt echt bijzonder, en dit is de logische plek om de auto te keren en terug naar het noorden te rijden.
Dit is het makkelijkste stuk om te rijden in Georgia. De weg naar het zuiden is de belangrijkste kustroute naar de grens: geasfalteerd, druk genoeg om goed onderhouden te blijven en over de hele lengte vlak. Geen enkele auto uit het verhuuraanbod van Batumi heeft hier moeite mee. Dat is heel anders dan landinwaarts, waar de heuvels al beginnen zodra je het strand ziet en vierwielaandrijving voor de helft van het wagenpark van pas komt.
Een auto geeft je hier dus geen extra mogelijkheden, maar de vrijheid om zelf je dag in te delen. Marshrutka's rijden over dezelfde weg en brengen je naar Gonio. Ze wachten niet terwijl je over de muren wandelt, zetten je niet af bij het rustige uiteinde van het kiezelstrand en laten je niet om vier uur 's middags besluiten dat je voor het diner nog even de grens wilt zien. Drie stops op één middag lukken alleen met je eigen sleutels op zak.
Een auto geeft je ook een fijne terugrit. Met nat haar en een vochtige handdoek op de achterbank rijd je noordwaarts, langs de torens van Batumi die langzaam verlicht worden. Dat is het moment waar mensen achteraf over vertellen. Met een handdoek op schoot in een volle minibus terugrijden is toch anders.
Vier cijfers die handig zijn voordat je filters instelt. Ze komen uit de live gegevens voor deze stad en veranderen, dus zie ze als een indruk van het aanbod, niet als een prijsopgave.
about
500
auto's te huur in Batumi bij onze laatste telling van het aanbod
from about
EUR 27
hier begint het dagtarief; het middensegment ligt dichter bij EUR 40
close to
6 in 10
aanbiedingen met bezorging, zodat de auto bij je adres klaar kan staan
roughly
2 in 3
aanbiedingen waarbij niets op je kaart wordt gereserveerd
Voor deze rit hoef je geen terreinwagen te zoeken. Ongeveer de helft van het aanbod bestaat uit auto's met vierwielaandrijving of SUV's, maar die zijn bedoeld voor de heuvels achter de stad, niet voor een vlakke rit naar de grens. Elke auto in het lagere prijssegment is prima voor deze rit, en bijna alle auto's in het aanbod hebben toch al een automaat.
De Romeinen bouwden hier een garnizoensfort en noemden het Apsaros. Het lag op de plek waar de rivier in zee uitmondt en de kust landinwaarts richting de bergen buigt. Het was een echte legerpost, geen buitenpost. De muren omsluiten een flinke rechthoek en genoeg torens staan nog overeind om vanaf de grond de opzet van het fort te herkennen. Dat is zeldzaam aan deze kust.
Iedereen die daarna kwam, gebruikte het fort. Byzantijnse, Ottomaanse en Georgische machthebbers herstelden dezelfde muren, en het metselwerk verandert van karakter terwijl je erlangs loopt. Binnen zie je vooral funderingen en badgebouwen onder kort gemaaid gras, plus een klein museum met vondsten. Volgens een eeuwenoude traditie ligt het graf van de apostel Matthias binnen de muren. Het is gemarkeerd en nooit opgegraven.
De eerlijke reden om hier te stoppen is de omgeving. Steen, gras, de zee op een paar minuten lopen aan de ene kant en de groene bergwand aan de andere. Je beleeft het fort het best door rustig langs de muren te wandelen, niet door het snel van een lijstje af te vinken.
Gonio, Kvariati en Sarpi liggen in die volgorde langs dezelfde weg, met de grens aan het einde. Zoom één keer uit en de geografie maakt de hele rit duidelijk: een smalle kuststrook, bergen vlak erachter en een grens waar de kuststrook ophoudt.
Bij de meeste auto's die we telden is bezorging inbegrepen, bijna zes op de tien, dus de sleutels kunnen op de ochtend van je vertrek bij je adres worden afgeleverd. Bij ongeveer twee derde wordt er niets op je kaart gereserveerd terwijl je beslist.